01 Ocak 2012

Beni benimle birak.


Merhaba,
Benden huzurlu yazilar okuyabilmenizi isterdim.ama olmayinca olmuyor iste.
2012ye oldukca ilginc bir ortamda girmis olmak biraz beni urkutuyor.ama elden ne gelir.aslinda beni urkuten biraz annemlerden uzakta kalmis olmak sanirim.icimde kocaman bir huzun bulutu,bogazda dugumlenme,gozlerde bugulanma vs...kucukken ben o kadar salak bir kiz cocuguydum ki dogum gunlerimde annemlerden hic ayrilmamak icin dilek tutardim pastami uflerken..biraz daha gercekci ol degil mi?yok illa bunu dilerdim.sen de ne ana kuzusuymussun be bahar dediginizi duyar gibi oluyorum.ama umrumda degil.
Dun dusundum ayrilmak zorunda kaldiklarimizi,hele bi sarki caldi beni cooook eskiye goturdu.orda cok korktum o kadar geriye gitmis olmaktan.keske hicbir sey geride kalmasa.birakip gitmese birileri, biz gitmesek birilerinden.hayat cok degismese bizleri degistirmese.yaslandikca daha da cok huzunlendirmese beni.
Annemi ve babami cok ozledim..hoskal.
Bugun bu kadar huzunlu olmamin bir diger sebebi kopeklere olan korkumu yenmemi saglayan, su yazimda da bahsettigim ofisimizin prensesi tarcini bugun sabah ansizin kaybetmis olmamizdir.kendisi hic belli etmeden sessizce ve kibarca aramizdan ayrilip onu herseyden cok seven ailesini ve biz ofis arkadaslarini geride birakti.Seni ozleyecegiz tarhunum.