25 Şubat 2011

bir an oh diyemezsek çekilir mi ah bu dünya.

günlerden perşembe;yani dün saat sabahın 7buçuğunda teyzemle tin tin tin İstanbul'a doğru v.aran'ın aşırı konforlu otobüsüyle yol aldık.malumunuz benim doğumum vardı.aslında benim doğumum vardı demek oldukça saçma sapan bir cümle.neyse siz anlayıverin.teyzeciğimle kendimizi nişantaşın'a attık sonra saray da şahane yemeğimizi yedik.teyzeciğim tüm eşyalarımı sabırla taşıdı.arkasından ver elini f.lorence nightingale.zannederdim ki bu hastane de daha önce gittiğim a.cıbadem maslak gibi olsun...ancak tam anlamıyla yanılmışım.ankara da en nefret ettiğim hastane olan b.ayındırla birebir aynı neredeyse...bebek doğdu anne 500 yıl sonra ameliyattan çıktı.bana afakanlar bastı..zavallı teyzem,fatoş abla ve o gün doğumgünü olan reco yu saatlerce bekletmenin verdiği sıkıntıyla mideme kramplar girdi.
saat 3 te gittiğim hastaneden saat 8buçukta çıkarak rekor kırmış olabilirim.beraber yemek yeme planımızı da ertelemek zorunda kaldık ki iyi ki de kalmışız.reco muz yeni taşındığı istanbul da arkadaşlarıyla oturduğu evine götürdü bizleri.Reco nun evi muhteşeeeeem!hergün bizi arayıp "mızmız"lanan recomuzun ev hayatı şahane:)
Ev arkadaşları doğumgünü sebebiyle reco ya kendi elleriyle makarna yapmışlar.kendi elleriyle derken gerçekten kendi elleriyle!!evin kapısından girdiğimizde bizi unlu elleriyle karşıladılar.hamuru bile kendileri açıp makarnaları kesiyorlardı.hayretler içinde kaldık!!
Makarna leziz!biz italya da böyle güzelini yemedik lafları eşliğinde bayıla bayıla yedik...sonradan dahil olduğumuz bu "ev gezmesi"ne biz bayıldık.
Bahar hanım sokağının önünden vıııınn diye geçerken ben istanbul'u çok özlediğimi fark edip eeeeeeeen acilinden gitmenin farz olduğunu anladım.hem de yepisyeni fotoğraf makinamla.onu taşımaktan yorulmayacağıma and içerim.
fotolar reco ve muhteşem ev arkadaşlarının evinden.