14 Aralık 2010

eski üşütüklerden kim kaldı?

bazı günler yani şu an benim odamdaki anfi ve hoparlör bizim salondayken ve biz şarkı indirmenin dibine vurmuşken,belirli zamanlarda salonda buluşur son ses müziği açar bulutsuzluk özlemin den yaşamaya mecbursun u bağıra çağıra söylerdik.bir nevi terapi olurdu.çünkü o şarkı gerçekten bir terapi yerine geçer.düşünün sözlerini siz de farkediceksiniz.müziğimiz öyle kalitesiz ses vermez etrafa.oldukça kalitelidir.yani bugün canımız istese evde oldukça büyük bir parti verebiliriz aslında.şimdi saçmalamaya başladım o yüzden toparlıyorum, bi saniye.
nerden geldi bunlar aklıma? ben ally mc beal misali birkaç saattir içimden tepedeki çimenlik şarkısını söylüyorum ve tuhaf bir şekilde gözümün önünde tepede bir çimenlik sadece gökyüzü sadece deniz falan...gülün diye söylemiyorum.çimenlikleri düşününce aklıma i'm a cyborg but that's ok geliyor.o gelince italya'da gördüğüm çimenler geliyor.kendimden korkuyorum şu saate bu nedir diye...bir de c.anlı paradaki amcalar niye tepük demediler diye üzüntüden ölebilirim.
ben onları sevmiştim.onlar da beni tanısalardı çok severlerdi.biliyorum.hadi iyi geceler.