19 Ekim 2010

başlık bulamadım.

dün akşam eve tek başıma girdim.evimizi hırsız beyler kurcaladığından beri ilk kez akşamın bir vakti evde tek başımaydım.bu tip konularda oldukça korkak bir tavır sergilerim.misal kör karanlıkta camdan dışarı bakamam.dün akşam da salonun perdelerini çekerken oldukça zorlandım.bu kadar da ödlek olunmaz ki.dün midem oldukça kötüydü.duş almam gerekiyordu fakat ev ahalisinin gelmesini bekledim.tek başınayken yemek yemek de çok zor.saçma sapan birşeyler atıştırdıktan sonra evin soğukluğuyla üşümeye başladım.üzerime pofidik sabahlığımı geçirdim.televizyonda ellen de generes i izlemeye başladım.evde kalmanın tek güzel yanı tv nin size kalması.konuk olarak kelly osbourne vardı.o kızın haline üzüldüm bir süre.sonra gittikçe bulanmaya başlayan midemle beraber kendime daha çok üzülmeye başladım.vakit geç oluyordu.benim de uykum gelmeye başlamıştı.erken yatmayı herzaman çok sevmişimdir.erken yatıp geç kalkarak resmen şarj olduğumu hissederim.fakat kimse gelmediği için,duş almadan da yatmayacağım için uyuyamıyordum.nihayetinde herkes geldi.bir süre hasta olduğum için mız mızlandım.böyle durumlarda beni tek takan kişi annemdir.o kadar uykum gelmişti ki hemen uykuya geçiş yaptım.ve rüyamda istanbuldaydım.yine evde tek başıma.ama nasıl bir iç sıkıntısı var anlatamam.yine hastayım.anneme telefon açıyorum.annem tarhana çorbasının içine sedergine atarsam çok iyi geleceğini söylüyor(?!)bense anneme istanbul da sedergine bulmanın çok zor olduğunu anlatmaya çalışıyorum.daha sonra annem ankara- istanbul arası metrobüs hattından bahsediyor(?!)ben de metrobüsün evin önünden geçtiğini ve şöfor beye ilacı vermesini gelecekleri saatte benim karşılayacağımı söylüyorum.ama öyle bir haldeyim ki o ilaç gelmezse öleceğim sanki.öyle bir tavır sergiliyorum resmen.bu rüyanın sonu yok ben ve sedergine kavuşma çabam görülmeye değerdi.bu rüyadan ve dünden alınması gereken ders;bahar yalnızlıktan nefret eder,gece evde tek başına korkar,istanbul a tek başına gitse kendine bakamaz.ya ya..