24 Mayıs 2010

okul dediğin bitmeyecek.

bugün askerden tam 1 hafta önce gelen tuna'nıın görüşme çağrısına hiç düşünmeden evet evet buluşalım dedim.işten çıkıcam yorgun olucam gibi şeyleri hiiiç düşünmeden buluşalım dedim.hemen müge'yi aradım ardından tuna 'da aslı'yı aradı falan filan...müge maalesef çalıştığı için yanımıza sadece 10 dk uğrayabildi..biz Tuna'yla otururken aa bir de baktık ki rasim geliyor kız arkadaşıyla...konuştuğumuz tek ama tek şey tabi ki iş-güç,ne olucaz biz?napıyoruz?nerdeyiz?gibi sorulara cevap vermekle geçti durdu.ha bir de tuna'nın anlattığı askerlik maceraları...ardından aslı geldi..ve biz akşama aslı ben Tuna olmak üzere devam ettik...okulu özlediğimin farkındaydım..ama bukadar özlediğimin farkında değildim..hepimizin kafasında milyonlarca soru işareti...çalışanlar neden çalıştıklarının bilincinde değil..kendimize sorduğumuz sorularda hiç bir mantık yok ki mantıklı cevaplar verebilelim...Hiç birimiz ne yapmak istediğimizi bilmiyoruz.bazı hayallerimiz var ama bu hayaller peşinden koşmaya değer mi?acaba yurtdışına mı gitsek?direk istanbul'dan mı başlamalıydık?ne yapıyoruz?okul niye bitti.ajans açabilir miyiz?çalıştığımız yerlerde acaba vakit mi kaybediyoruz?gibi bin bir türlü soru.konuşmak iyi geldi.onları görmek iyi geldi.ben okulu seviyordum ya..cidden okul niye bitti ki?