11 Mayıs 2010

çantalı şair sendromu.

saçma sapan bir yazı olacağının daha şimdiden haberini vermek isterim.çünkü şu an yarın ne giyineceğimden tutta midemdeki sancıya kadar herşeyi düşünüyorum.bir yandan da feysbukuma bakıyorum.bazı insanların feys demesine kılım mesela.aklıma bu geldi şimdi de.
bir de şiir okuyanı da yazanı da sevmem.utanırım ben.şiir okurken dahi utanırım.romantik romantik şiir yazanlardan anlamam.huylanırım.
bir de çanta takan erkekler geldi aklıma.hayır çanta var çanta var diyeceksin.ben orda bir duracağım amma takmasınlar arkadaş.takmasınlar!rahatsız ediyor beni çanta durumu.
annem 92 yıl sonra kek yapmış.2 gündür işe gitmiyor da kendisi.pek hamarat bu yüzden.mutfağı işgal etmemizden beri kektir börektir hiç yapmıyordu.yarın fotosunu çeker koyarım sabah yerken.meraklanma.anneminkinin tadı gerçekten bi farklı olur.bir de çoooook uzun zamandır yapmadığımız bir keki yapmış.küçük çaplı bir nostalji yaşattı bize sağolsun.
bugün kentpark tan cepa ya doğru koşanlar bizdik.babam ben ve mörvem olmak üzre.gelato yu sonunda bulduk.dondurmalarımızı aldık.şeker kız candy'yi unutmadık.ona da paket yaptırdık.dondurmaları şoklattırdık.falan.gelato kentpark -1 de efendim.çok aramayın.ben size yerini söyleyeyim.çünkü ben aramaktan bitap düştüğümü bilirim zamanında.insan bi dondurmanın peşinden böyle koşar mı?koşuyormuş...
o değil de ya şiir yazan çantalı biri beni bulursa?allahım hep büyük konuşurum.demedim öyle demedim.oof.