20 Haziran 2010

life as we know it.

şu papatyalar kadar güzel...
şu susamlı tavuklar kadar lezzetli

şu kelebeğin desenleri kadar dikkat çekici.

bir suşi kadar tuhaf.

şu fotoğraf kadar huzurlu
şu mum gibi parıldayan biri olmak istiyorum.ömrünüzde böyle saçma şey duydunuz mu?ben duymadım.blogumu ihmal ediyorum zannetmeyin.sadece biraz çok çalışıyorum. biraz çok uyuyorum.sizleri sevgiyle kucaklıyorum.

4 yorum:

keLebek dedi ki...

susamlı tavukların arkasındaki sima ne kadar da tanıdık.
ve telefondakinin kim olduğunu tahmin etmek ne kadar da mümkün (:
az çalışıp bol dinlenmeli(yiz)sin.

comet dedi ki...

yalnız yalnız odama gelmişken, nasıl iyi geldin sanki yanımda öyle hayattan bahseden bilge biri gibi.

oh iyi oldu bu :)

BahaR dedi ki...

kelebek:)

comeeeet!seni çok özledim.napıyosun!sanki burdayken görüyodum da...ahahahaha!blogunun da taşındığını unutmuşum.bekliyorum ki ordan bi yerden sen çık yine yazı yazınca...falaan..du ekliyim yeniyi.nasıl yapılıyordu hep unutuyorum...öptüm doyasıya..

Adsız dedi ki...

Bahar, bu makine bizimki mi ?