04 Mayıs 2009

Pohpohlama beni.

Sevgili Günlük,
Neden hayat bazılarımız için kolayken bazılarımız için daha zor gibi saçma sapan bir soru cümlesi yöneltmeyeceğim sana.Sadece merak ettiğim şey şu;bizler miyiz hayatı kendimize zor kılan,zorlaştıran?Bizler miyiz ortada abartılacak birşey yokken, her işi gözümüzde büyüten?Yoksa haklı mıyız gözümüzde büyütüp,bunalmakta?Herkesin derdi kendine zor denmesinden sıkıldım.Hayır benim derdim şuan içinizdeki en büyük olanı demek geliyor içimden.Gıcıklık yapmak istiyorum.Devrik cümleler kurmak da size yapılan bir gıcıklıktır.Alının üzerinize lütfen.Gıcığım herkese,her cisime,her lafa,her bakışa gıcığım!Aklıma gelmişken söyleyeyim;beni okumayıp Merve'yi okuyanlara da gıcığım!En çok beni okuyun,en güzel ben olayım.
Bu yazıyı yazarken kaşlarımı çatmıyorum çünkü kaşlarımın orta yerinde bir iz kalması en korktuğum şeydir.
"Yarın bitirme projen için kritik alıcaksın ya ondan huysuzsun belki de diyeceksiniz", bense size "Hayır beni çok yanlış tanımışsınız ben hep böyleydim" diyeceğim.Bu da siz televizyona bakarken saçlarını ören C.Er.çetin'in şarkı sözlerine benzedi.
Uzun lafın kısası,ben böyle bir haller içindeyken hiçbirşeyin nasıl bunca zaman hiç değişmeden öylece aynı kaldığına şaşırıyorumdur belki...
Bakın hala tasarımhane'ye gitmemişim mesela.Yazık bana.püü.püü.Bir daha püü!
Foto:yine proje için çalışmaca.