08 Kasım 2008

Hani benim sevdiklerim?

Birşey oldu bugün.Issız adama da gitmedim ki kendimi garip hissedeyim.Belki de filmin müziklerini dinledim diye böyle oldum.Kalbim kocaman kırılmış gibi hissettim.Bu şarkıları dinleyince aklıma dedemle balkonda Tanju Okan dinlemelerimiz geldi.Birşeyler yapıyorlar ya.Meditasyonlarla falan geçmişe gidebiliyorsun.Çok anormal mutlu olduğumuz o günlere dönmek ve oralardan geri dönmemek istiyor içim.Bugüne haksızlık mı etmektir bu?Şükretmemeyi bilmemek midir?Onu bilemem.Ama bazı şeylerin eskisi gibi olamayacağını bilmek dünyanın en acı veren şeyi sanki.Bi insanı çok sevmek, ama onu kaybettiğinde,bi daha kimseyi bukadar sevmeyeceğim diye yemin etmek..O günlere doyamamak.Ters giden herhangi birşey olduğunda o anlara geri dönmeyi istemek.Neden bukadar çabuk bitti herşey demek.Ozamanların tadını çıkaramadın diyip kendine kızmak.Sonra bu ruh halinden bi şekilde çıkıp.Herşeyin devam edip normale dönmesi..Bu seferde acına haksızlık ettiğini düşünmek.Dengesiz bi ruh hali.Acının hafiflemesi için dua etmek,ama hafiflemeyeceğinden emin olmak.