11 Temmuz 2008

biz nezaman karşılaşıcas bi daha dede?

şimdi bugün şöle bişi oldu işte çıktım ulus otobüsüne bindim. gidiyoruz.önümde bi tane yaşlı amca vardı. sora şişliden bi kadınla kızı bindi kız dede diye bağırdı.meğersem dedesiymiş.karşılaştılar otobüste.ben başladım ağlamaya durdur durdurabilirsen.hani benim dedem dedim.biz bi daha nezaman karşılaşıcas dedim.aklıma yaz günleri dedemin işten geldiği geldi .balkonda otururken biz elinde torbasıyla gelirdi karşı sokaktan.aşağı merdivenlere iner elinden torbasını alırdık.su isterdi hemen.sora balkona gelirdi yemek yerdik.tanju okan esin engin selami şahin dinlerdik.. eve gelene kadar ağladım..geçen yaz bugünlerde dedemle son günlerimizi yaşıyoduk.hastaydı dedem ama yanımızdaydı.şimdi hasta da olsa yanımızda olsa...çünkü çok büyük bi anlammış o bizim hayatımızda.içimdeki boşluk hiissi dedemin yokluğuna ait.ve hiçbi zaman da dolamıycak bi boşluk.çünkü ben kimseyle bi daha öyle zevkli zevkli balkonda oturup müzik dinleyemicem,bi daha galatasaray gol attığında kimseyi okadar heycanlı aramıycam,kimseye büyük bi zevkle limonlu çay götüremicem,kimsenin anılarını oturup öyle zevkle dinleyemiycem.,kimse kaburgalarımı onun gibi sayamıycak,kimsenin loto kağıtları çıkmış mı diye bakmıcam, kimseyle oturup trt4 izleyip şarkı söylemicem ve daha bi sürü şey..biz şimdi dedemsiziz.hayatımızda çok büyük bi eksik var.hiç bişi eski tadında deil.onunlayken herşey daha güzelmiş.o yanımızdayken hasta bile olsa başımızdayken.sizi çok özledik ..ananemle yanyana bize dua ettiğiniz biliyorum.hayatımda kimseyi bukadar özlediğimi hatırlamıyorum..hergün aklıma gelirsin ama istanbulda daha çok geldin .çünkü bana burda bişey olmasın die dua ettiğini ve yanımda olduğunu belli etmek için sürekli aklıma geliosun biliyorum..biz nezaman karşılaşıcas bi daha dede?

hımm bitti desem de inanamıyorum.

sanırım bu sefer gerçekten bitti imajlar.yani ben hala inanmıyorum bi yerden heran aaa bizim bi de singapur jpeg lerimiz vardı ay bahar onları da bi yap derlerse ben şaşırmam ve kuzu kuzu yaparım.sonracığıma karnım çok acıktı. bi de yarın ada olayına giriyoruz. saat 10.45te kabataştan vapurumuza biniyoruz.daha erken saatte yokmuş.kısmet böyleymiş.ondan soracığıma eve gidip uyuyasım ve aynı zamanda alışveriş yapasım var sanki bi tişört alabilcekmişim gibi bir his dolanıyor içimde bir de karar verdim burdaki bu türkçe bozukluğumu düzeltmem için elimden geleni yapacağım çünkü sevgili teyzem ve annem de blogumu okumaya başladılar. ve anlamakta güçlük çekmelerini ve benim türkçeyi düzgün kullanamayan bir genç olduğumu zannetmelerini istemem.ondan sora ımm ne biliyim(aslında bileyim olmalı biliorum ama zoruma gidiyo.) karnımın açlığından çok net düşünemiorum.o sebeple şuan bu yazıya son veriorum ayrıca bir yandan da tarçının ayak seslerini duyuyorum.öle işte..

tarçıın:)



dün yanımda şunlardan getirdim acıbadem kurabiyesi çok severim herkes bilir.bi de annem de yandaki gofretleri çok sever bunu da herkes bilir.yedik işte bunlardan..şimdi imajları tamamlamaya çalışıorum.biter işallaa yahu işte bi 1000 tane daha var galiba..dün bi de çok eğlendim beşiktaşa gittik deniz kenarına foto çektik tuna acayip şeyler öğretti.babam çok sevincek.kulağımda take me home çalıyo.seviyorum bu şarkıyı aaaaaa dün tarçın' ın fotoğrafını çektim dur koyuveriyim.


işteee benim köpeklere dokunmamı sağlayan köpek tarçın.:)köpeklerden korkmuyorum artık . dün yerde bu şekilde baygın bi halde yatıyodu.tarçın demeye başladığım anda kuyruğunu pat pat pat duvara vurmaya başladı.bi sevdim bi sevdim onuuu ooooy.ben onu sevdikçe ayaklarını böle havaya kaldırdı.kediler hayatımda hala korktuğum hayvanlar ama tünelde otururken bacaklarımın arasından geçiyolar. onlarla daha fazla samimi olamayız üzgünüm..tarçın seni çok seviyorum.