27 Aralık 2008

am i blue?


Tunalı hilmi caddesinde garanti bankasının orda oturup mendil ve yarabandı satan gözleri olmayan bir amca vardır.Herzaman farkındayımdır o amcanın.Ama bugün gerçek anlamda dikkat ettim.Teyzem para yatırırken uzun bi süre orda kaldım.Ona baktım.Elinde mendilleri,ayağında bence bir bayana ait çizmeleri birilerinin mendil almasını bekliyordu.Bi an gözlerimi kapadım.Etraftan gelen sesi dinledim.Anlamsızca bi gürültü olduğunu farkettim.Kimisi çok yakınımda,kimisi çok uzağımda,kimisi ortada biryerlerde..Ama en çok bankamatikten gelen ses..Gözlerimi kapadım çünkü tekrar açtığımda etrafı görebileceğime emindim.Sonra bütün bir yol boyunca hep amcayı düşündüm.Yarın üzüntüm geçicek biliyorum,gözlerimi açtığımda etrafı göreceğimi bildiğim gibi...

1 yorum:

emelo dedi ki...

Off Bahar, gercekten bir an ben de hisseder gibi oldum okurken.. Amcayi da hatirladim.. Bazilarinin hayatlari ne kadar da zor, insan dusundukce bu hissin altinda eziliyor.