30 Ekim 2008

Kafama portakallı kurabiye düşse belki inanırım.


İnci Pastanesini arayıp "eğer elinizdeki tüm portakallı kurabiyeleri 5 saat içinde Ankara'da bulunduğum adrese yollamazsanız İstanbul'a bir dahaki geldiğimde yerinize uğrar ve elinizde ne var ne yoksa para vermeden deli numarası yapıp alırım"demek geçiyor içimden.Ama sanırım daha iyi bi plan yapmalıyım.Krizdeyim,portakallı kurabiye krizindeyim.
Moralim bozuk bu ara hiçbişey yapamıyorum.Vaktimin çoğunu projelere ayırmama rağmen ortaya hiçbişey çıkmıyo.Uğraşıyorum,uğraşıyorum sonuç saçma sapan şeyler.İmdaaaaaaaaaaaat diye bağırasım var.Neden bukadar verimsizim anlayamadım.Hiç bi projem ilerlemiyo ve teslim tarihleri çok yakın.Bu haftasonu deliler gibi uğraşmam lazım.Hayır ortaya hiçbirşey çıkmamasından rahatsız da değilim rahat da değilim.Psikolojim bozuk sanırım.Ne duygu içerisinde olduğumu açıklayamıyorum.Anlayamadım.Var bi tuhaflık.Ama yetkililerden rica edicem fazla uzun sürmesin bu ebilitisizlik halim.Artık vahiy mi iner?Ben mi yukarıya doğru havalanırım siz karar verin ama bu projelerin bitmesi lazım haberiniz olsun.Hayır çok istiyorum çalışabilmek çok istiyorum.Hatta uzun zamandır hiçbirşeyi bukadar çok istemedim.Hani secret misali çok istersen olur falan ayaklarındayım.Mesela portakallı kurabiyeyi çok istiyorum,gökten yağsın ozaman belki inanırım.Kendime inancım yerine gelir yahu.
Yani kendi kendimi kendime getirebilecek neler yapabilirim?Ankara'da deniz olsaydı şöyle bi iner gelirdim o beni kendime getirir miydi?Yoksa masaja falan mı gitmeliyim?Yoksa meditasyona falan mı gideyim?Yoksa ya Bahar bırak bu işleri sen herşeyi bırak bişey de yapamıyorsun zaten otur kızım evinde bak Derya Baykal'a bak Esra Ceyhan' a ve daha ne vıdı vıdı varsa..
Asıl dün 29 Ekim münasebetiyle evde bulunmuşken Müge Anlı'nın programına şooooyle bir baktım da ...Aiiiiiiiiiy dedim bu kadından korkulur dedim.Yolda görsem korkarım dedim.O ne sinsi bakışlı,ortalık karıştırıcı bi kadın yahuuu dedim!AAaaa..Bilmiş bilmiş.
Bu arada hastalığım hafifledi sayılır.Yani açıklamak gerekirse eğer,dün esneyemiyordum bugün hafifte olsa esneyebiliyorum.Düşünün artık ne haldeydim.Esnemek önemli bir aktivitedir benim için.Gözlerimden yaşlar akar esnerken.Bakın şimdi anlatırken bile esniyorum.Mütemadiyen esnerim.Özellikle de en yakalanmamam gereken insanlarla esnerken göz göze geliriz.
Neyse uzun lafın kısası bu kız çocuğunun ebilitileri geri gelsin.Kafası açılsın.Uykusu kaçsın.Sabahlara kadar proje yapan ve bundan anormal bir haz duyan Tuhaf bir insan ya da yaratık haline gelsin.Aklından fikrinden sürekli uyumak,yemek yemek,uyanıp prison break miş,Madman miş izleme fikirleri çıksın gitsin.amin.

Hiç yorum yok: